Pedagog szkolny

Harmonogram zajęć specjalistycznych 2020-21

Hamonogram zajęć kk dla klas V-VIII

 

Rodzinna Profilaktyka „Bliżej siebie – czyli dalej od dopalaczy i innych środków psychoaktywnych”

 

 

  Informacje o pracy pedagoga

Pedagog szkolny organizuje w szkołach i placówkach pomoc psychologiczną i pedagogiczną dla dzieci i młodzieży, której celem jest wspomaganie rozwoju psychicznego i efektywności uczenia się poprzez pomoc wychowawcom klas i współdziałanie z nauczycielami, rodzicami (opiekunami prawnymi), organami szkoły oraz instytucjami pozaszkolnymi zwracając uwagę na przestrzeganie postanowień Konwencji o prawach dziecka.

  

Poradnik dla rodziców “Jak kochać i wymagać?”

poradnik dla rodzicow-jak kochac i wymagac

 

Tytuły cennych pozycji książkowych wspomagających rodziców w procesie wychowania

wychowanie- literatura dla rodzicow

 

 

Co zrobić, kiedy dziecko bije, krzyczy, skarży … ?

„Dziecko chce być dobre. Jeśli nie umie – naucz, jeśli nie wie – wytłumacz, jeśli nie może – pomóż.” (Janusz Korczak)

Istnieje różnica między dzieckiem agresywnym a takim, które w sytuacji dla niego “trudnej” stosuje takie rozwiązania, które ogólnie możemy nazwać zachowaniami agresywnymi.

Za agresywne uznaje się dziecko, które wywołuje konflikty, bije inne dzieci czy skarży na nie, przezywa, przedrzeźnia, wyśmiewa, niszczy przedmioty, męczy zwierzęta. Wszystkie wymienione czynności agresywne cechują się uszkodzeniem lub wyrządzeniem komuś krzywdy, zadaniem cierpienia. Mówi się, że dziecko zachowuje się agresywnie, jeśli jest aroganckie w stosunku do dorosłych lub rówieśników, brutalnie narzuca innym swoje zdanie lub formy zabawy; jeśli w zachowaniu prezentuje wrogość, nienawiść do ludzi, przedmiotów, zjawisk.

    Sytuacyjne poszarpywania się dzieci, występujące od czasu do czasu lub wybuchy złości, często są normalnym zachowaniem wśród dzieci i nie można traktować ich jako symptomów agresywnych zaburzeń zachowania. Granice są przekroczone tam, gdzie występuje intensywność tego typu zachowań, częstotliwość oraz nieproporcjonalność wybuchu do bodźca, lub jeżeli dziecko rozwiązuje swoje konflikty z otoczeniem posługując się agresją w sposób nawykowy i nie próbuje rozwiązać swych problemów w inny sposób.

Mówiąc o zachowaniach agresywnych należy brać pod uwagę dwie formy agresji: fizyczną i werbalną.

Agresja fizyczna – to bezpośrednie zadawanie bólu innym osobom. Takie dziecko bije inne dzieci, kopie, gryzie, drapie, rzuca się z pięściami, zabiera cudze rzeczy itp.

Agresja werbalna – to sytuacje, w których dziecko nie wchodząc w bezpośredni kontakt fizyczny z osobami i przedmiotami powoduje, że cierpią np. wyśmiewa je, czyni aroganckie uwagi, przezywa, przeklina, skarży, grozi pobiciem, straszy, jest złośliwe, krzyczy.

Agresja może być kierowana, gdzie w sposób otwarty dziecko dokucza innym oraz niekierowana, w której „agresor” woli ukrywać swoje działania.

    Mówi się również o niewerbalnych formach agresji. Są to na przykład: przedrzeźnianie, robienie min, pokazywanie języka oraz różnego typu brzydkie gesty mające zranić inną osobę. Tego typu niewerbalne komunikaty są bardzo raniące i w ich efekcie dochodzi do jawnych konfliktów między dziećmi.

    Wskutek działania hamulców (strach przed karą, obawa przed konsekwencjami), skłonności agresywne są nieraz tłumione i ulegają przemieszczeniu – manifestują się w formie wrogich myśli lub pragnień.

    Agresja instrumentalna – dochodzi do niej wtedy, gdy dziecko wybiera taki sposób zachowania, dzięki któremu może uzyskać jakąś korzyść, osiągnąć zamierzony cel np. odepchnięcie innego dziecka od pożądanej zabawki lub wywołanie gniewu rodziców, nauczycieli i skierowanie go na kogoś innego czy wzbudzenie współczucia, a w konsekwencji zyskanie ustępstwa w jakiejś innej sprawie. Przyczyną tej agresji może być nieprawidłowo ukształtowana hierarchia wartości, lub przeświadczenie o wyższości czy nadzwyczajnych przywilejach. Tego typu zachowania agresywne mogą się utrwalać, jeśli dziecko dopnie swego a dorośli będą nadal bezmyślnie realizować cele jakie sobie dziecko postawiło.

    Agresja naśladowcza – stanowi wynik mimowolnego naśladownictwa zachowań agresywnych, zgodnie z oglądanym wzorcem z najbliższego otoczenia. Najważniejszym źródłem informacji o możliwych sposobach zachowania w stosunkach międzyludzkich – są rodzice. Modelem bywa też zachowanie kolegów sąsiadów, mogą to być również niewłaściwe filmy, książki itp.

    Agresja frustracyjna – bywa konsekwencją wieloletnich powtarzających się sytuacji frustracyjnych, którym z reguły towarzyszą negatywne stany emocjonalne- gniew, złość, wściekłość. Frustracja ta może być spowodowana niezaspokojeniem potrzeb dziecka. Szczególnie chodzi tu o:

  • blokadę potrzeby afiliacji (związków uczuciowych) poprzez oziębłość uczuciową rodziców, brak z ich strony objawów serdeczności i życzliwości, nadmierną surowość oraz stosowanie kar fizycznych;
  • blokada potrzeby uznania społecznego – jest wynikiem zbyt częstego upominania dziecka, wytykaniem jego wad i braków, częstym porównywaniem go z wzorowo zachowującymi się innymi dziećmi.
  • blokada potrzeby samodzielności – wywołana jest zbytnim ograniczeniem inicjatywy dziecka, wyręczaniem go przez rodziców przy wykonywaniu najprostszych czynności oraz stosowaniem zbyt rygorystycznych zakazów i nakazów .

Dlaczego agresja?

    Nie możemy lekceważyć przejawów agresji, powinniśmy wnikliwie analizować konflikty między dziećmi. Dzieci przebywające w grupie muszą uczyć się zasad zgodnego współżycia. Konflikty „rodzą się” i „wybuchają” z różnych przyczyn, są bowiem nieodłączną częścią naszego życia, ale ważne jest abyśmy wiedzieli co jest ich przyczyną.

    Jakie są zatem przyczyny agresji wśród dzieci? Co powoduje zaburzenia ich prawidłowego rozwoju?

Najczęstsze przyczyny zachowań agresywnych u małych dzieci:

  • Początek szkoły – dziecko, które przekracza pierwszy raz progi szkoły napotyka na różnorodne trudności, jakie niesie ze sobą zmiana środowiska. Niestety nie każde dziecko potrafi pokonać je w sposób łagodny. Dziecko czuje się wówczas zagrożone. Wszystko wokół niego jest nowe, obce i nieznane. Lęk sprawia, że dziecko broni się przed zmianą warunków i na zaistniałą sytuację reaguje różnie: płaczem, krzykiem, agresją. Wywołuje to trudności wychowawcze, wśród których największą grupę stanowią konflikty. Prowadzą one do uzewnętrzniania dziecięcych przeżyć w postaci bójek, przezwisk, plucia, gryzienia kolegów, skarżenia, niszczenie cudzej pracy, zabierania zabawek, kłótni. Dzieci zachowują się impulsywnie, gdyż nie znają alternatywnych zachowań, takich jak wycofanie się lub pertraktowanie. Na nauczycielach i rodzicach dzieci spoczywa więc obowiązek nauczenia dzieci rozpoznawania własnych emocji, radzenia sobie z tymi emocjami i ugodowego rozwiązywania konfliktów.
  • Brak jasnych zasad i norm, uleganie dziecku – czasami nie zwracamy uwagi dziecku, kiedy robi coś źle, myśląc, że samo to odkryje. Ale małe dzieci potrzebują wsparcia dorosłych i nie można zostawić ich samych z kłótniami, konfliktami i rywalizacją. Jasno określone normy i zasady budują bezpieczeństwo wokół dziecka. Pobłażliwość rodziców czy wychowawców, brak treningu do życia z zasadami, może być źródłem przemocy. Dorosły, który nie stawia wymagań, nie odmawia, nie wyraża opinii, nie wymaga też tego od dziecka. Dziecko naruszając zasady nie ponosi konsekwencji. Takie dziecko stoi na stanowisku „ja chcę, więc muszę to dostać” i gdy znajdzie się w sytuacji ograniczającej jego swobodę, będzie agresywnie naruszało te zasady.
  • Brak rodzinnego ciepła i czasu dla dziecka – zauważamy niestety coraz częściej niewystarczający, a niekiedy drastycznie mały udział rodziców w procesie wychowawczym, podczas kiedy to właśnie rodzina w największym stopniu wpływa na rozwój emocjonalny i psychiczny każdego dziecka. Dorośli coraz mniej czasu poświęcają wychowaniu dzieci, których potrzeby psychiczne pozostały niezmienione. One jak zawsze oczekują od rodziców akceptacji, poczucia bezpieczeństwa, miłości i ciepła. Jeśli tego kontaktu jest za mało, dziecko przestaje czuć się kochane i chronione, rodzą się problemy natury emocjonalnej. Aby uniknąć przeżywania smutku i żalu, staje się agresywne i złe na cały świat.
  • Kryzys rodzinny – wtedy, gdy rodzice nie mogą porozumieć się ze sobą lub się rozstają, to zazwyczaj zapominają o dziecku lub przeciwnie staje się ono kartą przetargową. Dziecko zaś jest wówczas zdezorientowane, czuje się zagrożone, zaniedbane, opuszczone. W konsekwencji reaguje agresją poza domem np. w szkole.
  • Pojawienie się młodszego rodzeństwa – rodzice wtedy częściej strofują dziecko, oczekując od niego nagle dorosłości. Starsze dziecko odczuwa zazdrość, naglą utratę swojej pozycji w rodzinie i sercu rodziców.
  • Oglądanie nieodpowiednich programów TV i stosowanie niewłaściwych gier. Każda scena zawierająca agresję jest trudna do przyjęcia przez dziecko i powoduje uraz. Występuje wyraźny związek między odbiorem agresji prezentowanej w telewizji lub grach komputerowych a zachowaniem dzieci. Obcowanie ze scenami przemocy, agresji powoduje zobojętnienie na te bodźce i stają się one źródłem modelowania zachowań antyspołecznych wywołując reakcję agresji u widzów.

    Co robić?

Każde agresywnie zachowujące się dziecko potrzebuje pomocy. Każdorazowe karanie za złe zachowanie powoduje tylko, że dziecko gromadzi w sobie napięcie, dając mu upust gdzie indziej. Nie istnieje agresja bez przyczyny, zawsze jest powód do zachowania agresywnego. Aby skutecznie przezwyciężyć agresję musimy zrozumieć jej przyczyny i dostosować do niej odpowiednie środki oddziaływania pedagogicznego.

  1. Przede wszystkim należy wytyczyć jasne reguły postępowania, jednoznacznie określone w języku zrozumiałym dla dziecka lub wspólnie z nim ustalić zasady i normy postępowania. Powinno ono znać granice i być uprzedzone o konsekwencjach ich przekroczenia. Zawsze musimy dopilnować, aby dziecko poniosło konsekwencje swoje zachowania!!! Jeśli zapowiadamy, że skutkiem bicia siostry będzie nieoglądanie bajki, to nie możemy się z tego wycofać! Kiedy dziecko się uspokoi, możemy przeczytać mu bajkę (propozycje poniżej) i porozmawiać z nim o zachowaniach bohatera.
  2. Dziecku trzeba mówić „co jest dobre, a co złe”, co pożądane, a co zabronione, tak wcześnie jak to możliwe, rozmawiać z nim na temat wartości cenionych wśród ludzi. Każdego dnia.
  3. W domu musi panować atmosfera ciepła, życzliwości, akceptacji i zainteresowania sprawami dziecka. Jego potrzeby psychiczne powinny być bezwarunkowo zaspokojone; nie wolno zapewniać poczucia bezpieczeństwa i miłości tylko pod warunkiem spełnienia przez dziecko naszych oczekiwań.
  4. Rodzice muszą być świadomi tego, że ogromny wpływ na psychikę ich dziecka ma telewizja. Dobrze jest, gdy programy telewizyjne oraz gry komputerowe są traktowane wybiórczo, a dzieci oglądają je wspólnie z rodzicami i prowadzone są na ich temat rozmowy.
  5. W całokształcie oddziaływania na postawę społeczną dzieci, w dążeniu do zmniejszenia wśród nich konfliktów, nie można zapomnieć o literaturze dziecięcej. Przyczynia się ona w znacznej mierze do rozwoju wyobraźni, wrażliwości oraz więzi uczuciowej wśród dzieci. Literatura jest źródłem wielu dziecięcych marzeń o bohaterstwie i bohaterze, z którym się identyfikują. Dziecko odkrywa swoją najważniejszą postać i z nią się utożsamia.
  6. Ulubione zwierzęta, królewny, rycerze, zabawki, zaczynają pełnić rolę wzoru, zarówno ze względu na wygląd jak też zachowanie i język. Dobre efekty przynoszą opowiadania, w których zwierzątka mają podobne problemy i konflikty jak dzieci. Dzięki bohaterom literackim, dzieci kształtują własne postawy moralne i normy postępowania. Dlatego właśnie literatura dziecięca odgrywa ogromną rolę w rozwoju i wychowaniu małego dziecka.
  7. Godny polecenia jest np. „Cudaczek Wyśmiewaczek” Julii Duszyńskiej, gdzie w abstrakcyjny sposób krytykowane jest złe zachowanie. Inna wartościowa książka to: „Bajki, które pomagają dzieciom – opowieści, które uzdrawiają, pocieszają i dodają odwagi” Cornelii Nitsch. Jest godna polecenia z uwagi na ważne treści dotyczące rodziny, uczuć, przyjaźni, bólu, a także z racji zawartych wskazówek metodycznych dla rodziców. Bohaterami tych bajek są zwierzęta.
  8. Należy pamiętać, aby w miarę możliwości po wysłuchaniu bajki czy opowiadania dziecko miało okazję aby wyrazić swoją opinię na temat postępowania bohaterów, nazwania własnych uczuć i emocji, jakie mu towarzyszyły podczas słuchania.
  9. Godne uwagi jest zastosowanie muzykoterapii jako środka leczniczego wobec dzieci z zaburzeniami zachowania. Do ćwiczeń relaksacyjnych należy dobrać taką muzykę, która pozwoli odreagować stres i pozbyć się stanów lękowych. Przez trafnie dobrane tempo muzyki możemy regulować emocje dzieci – nadmierne pobudzenie niwelować wolniejszą i wyciszoną muzyką, stany pasywnych postaw – pobudzać muzyką głośniejszą i bardziej dynamiczną.
  10. Zapewnienie dziecku odpowiedniej ilości ruchu – czasami agresja rodzi się z powodu nagromadzonej energii, która musi znaleźć ujście. Szczególnie wskazany jest ruch na świeżym powietrzu, ponieważ dotlenienie organizmu poprawia samopoczucie i ogólną kondycję dzieci, a przy tym radość i śmiech rozładowuje napięcia, wprowadza ciepłą, pełną zabawy atmosferę, jednoczy z innymi dziećmi.

Zachęcam do wysłuchania nagranej przeze mnie bajki pt. „Małpki i straszny krokodyl”, która mówi o tym jak się pozbyć złości.

Artykuł został sporządzony na podstawie:

  1. J. Danielewska „Agresja u dzieci – szkoła porozumiewania”, WSiP , Warszawa 2002
  2. J. Grochulska „Agresja u dzieci”, WSiP, Warszawa 1993

cyberprzemoc_cz2

cyberprzemoc_seksting

Dzieci w świecie gier wideo

zagrozenia-w-internecie1

zapobieganie-reagowanie-cyberpszemoc

zapobieganie-reagowanie-gry-komputerowe

 

 

Informacja Poradni Psychologiczno-Pedagogicznej w Kępnie

Zgodnie z Rozporządzeniem Ministra Edukacji Narodowej z dnia 29 kwietnia 2020 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie czasowego ograniczenia funkcjonowania jednostek systemu oświaty w związku z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19

Poradnia wznawia pracę diagnostyczną.

W pierwszej kolejności przeprowadzane będą diagnozy dzieci i uczniów w celu wydania opinii w sprawie gotowości szkolnej i orzeczeń o potrzebie kształcenia specjalnego, zajęć rewalidacyjno – wychowawczych i nauczania indywidualnego. Są to działania priorytetowe, ponieważ ww. opinie i orzeczenia są niezbędne do odpowiedniej do potrzeb dzieci i młodzieży organizacji kształcenia i zapewnienia im wsparcia w przedszkolach, szkołach i placówkach.

Wznawiamy także prowadzenie stacjonarnej psychoterapii dzieci i młodzieży.

Czynności, które nie muszą być realizowane w budynku Poradni, będą nadal prowadzone z wykorzystaniem metod i technik pracy na odległość (np. zajęcia logopedyczne, korekcyjno-kompensacyjne, porady i konsultacje). Wstrzymane pozostaje prowadzenie zajęć grupowych i terapii Biofeedback.

Wszelkie sprawy prosimy nadal załatwiać z wyłączeniem kontaktu bezpośredniego. W celu zgłoszenia dziecka do Poradni, uzyskania informacji, umówienia wizyty czy spotkania w celu złożenia wniosku należy skontaktować się z sekretariatem pod numerami: 627824811 i 536409739lub drogą mailową (pppkepno@op.pl).

Poradnia przyjmuje tylko klientów wcześniej umówionych na określoną godzinę.

Dla zapewnienia Państwa bezpieczeństwa podczas wizyty w poradni konieczne jest zachowanie poniższych zasad:

  • Przed spotkaniem się z dzieckiem/ uczniem nauczyciel Poradni przeprowadzi z rodzicem wywiad dotyczący rozwoju dziecka, tak by ograniczyć czas przebywania w Poradni do wykonania niezbędnych czynności. Przekaże także ważne informacje dotyczące warunków przeprowadzenia badania i wydania stosownego dokumentu.
  • Dziecko powinno przyjść na badanie/terapię tylko z jedną osobą (rodzic/opiekun prawny).
  • Wizyty w poradni odbywają się wg ustalonego harmonogramu. Należy przybyć punktualnie, nie wcześniej niż na 5 minut przez wyznaczoną godziną spotkania.
  • Zarówno dziecko, jak i osoba, która mu towarzyszy muszą być zdrowe. Osoby chore nie zostaną przyjęte.
  • Dziecko i opiekun powinni mieć założone maseczki chroniące usta i nos, z wyjątkiem dzieci do lat 4 oraz osób z problemami z oddychaniem i osób, które z powodu stanu zdrowia nie mogą założyć i zdjąć ochrony twarzy.
  • Przed wejściem na teren pomieszczeń poradni dziecko i opiekun powinni podejść do stolika ze środkami dezynfekującymi i dokładnie zdezynfekować ręce (w przypadku przyjścia w rękawiczkach jednorazowych, należy je również zdezynfekować).
  • W każdej z poczekalni poradni mogą przebywać maksymalnie 3 osoby. Powinny one zachować bezpieczny dystans.
  • W miarę możliwości wskazane jest, by dziecko i rodzic mieli ze sobą własne długopisy i ołówki potrzebne podczas diagnozy.

 

 

Gdy nasze dziecko nie radzi sobie z przegrywaniem- bajki pomagajki

Jeśli dziecko ma problem z przegrywaniem można sięgnąć po bajkę terapeutyczną pt. ,,Trudna sztuka”. Oto link do bajki:

Gry wywołują silne emocje nie tylko u dzieci, radość z miło spędzonego czasu z bliskimi, podekscytowanie z rywalizacji, euforia ze zwycięstwa, ale także równie często smutek i złość z powodu przegranej.

Strach przed przegraną i obawa, że ktoś może być lepszy. Mimo, iż na tym właśnie polega gra i by ktoś wygrał ktoś inny musi być przegranym, to wcale nie jest to proste do zaakceptowania dla maluchów, które w przypływie silnych, nieprzyjemnych emocji, często reagują wybuchem trudnych zachowań.

Bajka w świetny sposób mówi o tym, jak pomóc dziecku w radzeniu sobie z przegraną.

Być może komuś się przyda.

  

 

   

 

10_porad_dla_rodzicow_internet-ulotka

 

 

Drodzy Rodzice, dzieci potrzebują granic!

Nie jesteście przekonani?
Pomyślcie zatem, co sprawia, że kogoś lubicie?

Jakie cechy mają ludzie, którym nie boicie się zaufać?

 Z kim lubicie spędzać czas wolny?

Wątpimy, byście pomyśleli o egoiście, który myśli tylko o sobie i dba wyłącznie o swój dobrobyt…

A teraz pomyślcie, że tego wszystkiego dana osoba musiała nauczyć się w toku socjalizacji, bo każde dziecko jest jak rwąca rzeka, bez pomocy dorosłych nie jest w stanie wyregulować swoich emocji i nauczyć się panowania nad nimi. Dzieci naprawdę potrzebują granic! I od naszego wychowania dziś zależy ich jutro.

 

 

Drodzy Rodzice, Uczniowie i Nauczyciele!!!

Już od 1 października 2019 r. działa nowa całodobowa, bezpłatna, ogólnopolska infolinia dla dzieci, młodzieży i ich opiekunów. Pod numerem telefonu 800 080 222dzieci, młodzież, ale także rodzice, nauczyciele i pedagodzy będą mogli uzyskać profesjonalną pomoc doświadczonych psychologów, pedagogów i prawników.

Pod bezpłatny numer telefonu będzie mogła zadzwonić każda młoda osoba mająca problemy w domu, w szkole czy też w relacjach rówieśniczych. Jak pokazują statystyki młodzi ludzie coraz częściej zapadają na depresje i nerwice. Wielu z nich pada ofiarą przemocy i agresji – słownej i fizycznej ze strony rówieśników i dorosłych, są coraz bardziej samotni, często nie mają z kim porozmawiać o swoich problemach. Dzięki nowej infolinii będą mogli skontaktować się ze specjalistami z Fundacji 24 godziny na dobę i otrzymać fachowe wsparcie w najtrudniejszych sytuacjach.

Dynamicznie rozwijający się świat, przemoc w internecie, zmiany społeczne, których nie rozumieją nawet dorośli, mogą wydawać się przytłaczające dla młodych ludzi. Wiele negatywnych zjawisk społecznych – cyberprzemoc, zaburzenia odżywiania, zażywanie substancji psychoaktywnych, samookaleczanie to całkiem realne problemy, które wymagają interwencji specjalisty. Konsultanci ITAKI są gotowi do świadczenia pomocy nawet w najtrudniejszych sytuacjach. Każda osoba potrzebująca pomocy będzie mogła zgłosić się po wsparcie.

W ramach działań infolinii pracownicy Fundacji świadczą również wsparcie osobom dorosłym, opiekunom i nauczycielom, którzy mają problemy z dorastającymi dziećmi.

Wszystkie działania są realizowane bezpłatnie i anonimowo. Specjaliści Fundacji ITAKA to doświadczeni psychologowie, pedagodzy i prawnicy, którzy udzielają porad zarówno przez telefon, czat jak i e-mail. Pełen wykaz dyżurów można znaleźć na oficjalnej stronie projektu: www.liniadzieciom.pl

Nowy numer telefonu został uruchomiony na zlecenie Ministerstwa Edukacji Narodowej ze środków z Narodowego Programu Zdrowia. Realizatorem części projektu na uruchomienie linii pomocowej jest Fundacja ITAKA – Centrum Poszukiwań Ludzi Zaginionych, która wygrała konkurs ogłoszony przez ministerstwo edukacji. Więcej na temat wyników konkursu na stronie internetowej MEN.

 

Drodzy Rodzice!

„BLIŻEJ SIEBIE – DALEJ OD NARKOTYKÓW”- jak znaleźć porozumienie ze swoim dzieckiem

Być rodzicami nastolatka nie jest łatwo. Jeżeli jednak rozumie się i pamięta, że okres dorastania jest tak samo trudny dla rodziców, jak i dla dziecka – to połowa sukcesu.

Większość rodziców najbardziej boi się okresu, kiedy dziecko zaczyna dorastać.Zaczyna wtedy wymykać się spod kontroli, buntuje się, poszukuje nowych doświadczeń, a rodzice czują się bezradni, w dodatku mniej ważni dla dziecka niż jego rówieśnicy.

Wszyscy chcemy być dobrymi rodzicami i na ogół nie szczędzimy wysiłku, aby nasze dzieci były szczęśliwe. Staramy się, chcemy dla dziecka jak najlepiej, a mimo to zdarza się, że spotykają nas rozczarowania, a dziecko sprawia kłopoty.

W pliku do pobrania przesyłam bardzo wartościowy  krótki poradnik „BLIŻEJ SIEBIE – DALEJ OD NARKOTYKÓW”, który adresowany jest do wszystkich rodziców. Być może porady w nim zawarte dla wielu osób są oczywiste, ale być może dla niektórych okażą się pomocne i zwrócą ich uwagę, że rodzice mają decydujący wpływ na to, czy dziecko sięgnie po narkotyki. Nie ma prostych i skutecznych recept na to, jak całkowicie uchronić dziecko przed narkotykami, ale jedno jest pewne: Im lepszy mamy kontakt z dzieckiem,tym łatwiej ustrzeżemy je przed narkotykami.

Zapraszam Państwa do lektury!!!

Pedagog szkolny, Izabela Długowska-Hanas

Poradnik-dla-rodzicow1

 

 

FONOHOLIZM-Kiedy Twoje dziecko nadużywa telefonu

Jak uniknąć złego towarzystwa (pdf.io)

Rola rodzica w procesie planowania przyszłości zawodowej przez dziecko!

 

 

 

SZKOLNA SKRZYNKA ZAUFANIA

Drodzy Uczniowie!

W naszej szkole od listopada będzie funkcjonowała skrzynka, do której będziecie mogli wrzucać swoje uwagi o tym, co dzieje się w szkole,  o problemach, jakie są dla Was ważne lub trudne.Ta skrzynka to szansa na to, by w naszej szkole wszyscy czuli się bezpiecznie, by atmosfera w niej panująca służyła nauce i prawidłowemu rozwojowi każdego z Was. Dzięki Waszym wiadomościom i sygnałom przesyłanym do skrzynki możliwe będzie reagowanie przez nas „dorosłych” w sytuacjach kryzysowych, by zapewnić Wam niezbędną pomoc i wsparcie.

Dzięki „Szkolnej Skrzynce Zaufania” możecie otrzymać pomoc ze strony dyrekcji szkoły, nauczycieli, wychowawców, pedagoga, a także innych osób lub instytucji zajmujących się udzielaniem pomocy osobom potrzebującym!! Znajdziecie ją na dolnym korytarzu!

Zapraszamy do korzystania!!!

 Zasady korzystania ze skrzynki:

  1. Nikt Cię nie będzie oceniać. Jesteś ważna/y niezależnie od tego, w jakiej sprawie napiszesz.
  2. Pomożemy Ci w każdym problemie, z którym nie potrafisz sobie poradzić. Nie ma problemów ważnych i nieważnych – możesz pisać w każdej sprawie, która jest dla Ciebie trudna, a o której trudno powiedzieć Ci osobiście.
  3. Zapewniamy dyskrecję. Wszystko o czym nam powiesz, będzie tajemnicą, chyba że zagrażałoby to Twojemu życiu bądź zdrowiu.

Drodzy Uczniowie piszcie:

  • jeśli któremuś z Waszych kolegów lub koleżanek dzieje się krzywda,
  • jeśli macie problem, którego nie potraficie rozwiązać,
  • jeśli byliście świadkami czynów niezgodnych z prawem,  a obawiacie się o tym zawiadomić osobiście,
  • w każdym przypadku, kiedy czujecie, że powinniście zareagować lub potrzebujecie pomocy.

Dyżury przy Szkolnej Skrzynce Zaufania pełni pedagog szkolny- p. Iza Długowska-Hanas!!!

 

 

APEL PEDAGOGA SZKOLNEGO

Drogi Uczniu, 

 zwróć się do pedagoga szkolnego gdy:

  • Czujesz, że nikt Cię nie rozumie, jesteś samotny.
  • Nie potrafisz porozumieć się z nauczycielem.
  • Masz problemy rodzinne, znajdujesz się w trudnej sytuacji materialnej.
  • Masz problem i nie wiesz jak go rozwiązać.
  • Chcesz podzielić się swoją radością, sukcesem.
  • Chciałbyś z kimś porozmawiać.
  • Chciałbyś pomóc innym, nie wiesz w jaki sposób (wolontariat)
  • Masz ciekawe pomysły, którymi chcesz się podzielić.

Drogi Rodzicu,

zwróć się do pedagoga szkolnego gdy:

  • niepokoi Cię zachowanie dziecka
  • chcesz porozmawiać o dziecku i Twoich z nim relacjach
  • masz pytania dotyczące wyników w nauce dziecka i jego funkcjonowania w szkole
  • potrzebujesz wsparcia w procesie wychowania
  • masz pytania i nie wiesz do kogo się z nimi zwrócić
  • szukasz pomocy

 

Wskazówki dla rodziców uczniów z nadpobudliwością psychoruchową

1. Zapewnić dziecku miłą, przyjazną atmosferę.
2. Należy przestrzegać uregulowanego trybu życia codziennego – ustalone godziny wstawania rannego, snu, pory wieczornego układania się do snu, posiłków, czasu odrabiania lekcji, zabawy.
3. Konieczne jest stopniowe, ale systematyczne wdrażanie dziecka do obowiązków i zajęć domowych z równoczesnym przestrzeganiem potrzeby ukończenia każdej rozpoczętej czynności.
4. Wskazane jest ograniczenie ilości różnorodnych i szybko zmieniających swą formę zajęć i czynności dziecka zarówno przyjemnych jak i przykrych np. w jednym dniu wycieczka, film, uroczystości rodzinne albo też gwałtowne karcenie dziecka w postaci głośnego krzyku przez kilku członków rodziny- mama, tato, babcia, bądź rodzeństwo.
Nie hamować nadmiernie ruchliwości dziecka, pozwalać na zaspokojenie potrzeb ruchu, jednak w odpowiedniej formie w sposób właściwie zorganizowany pod opieką osób dorosłych.
6. Odrabianie lekcji w domu winno być stałym obowiązkiem ucznia, podczas którego należy przestrzegać następujących zasad: lekcje powinny być odrabiane w warunkach i ciszy.
Na biurku podczas uczenia się powinny być tylko te przedmioty, które są niezbędne do pracy. W chwilach zmęczenia (osłabienie koncentracji uwagi) dziecko powinno wykonać krótką gimnastykę, bądź też na bardzo krótko należy zająć je innymi czynnościami.
Podczas uczenia się należy , tam gdzie jest to potrzebne, wykorzystywać głośne czytanie, co sprzyja koncentracji uwagi.
7. Zachęcać i wdrażać dziecko do czytelnictwa przez wspólne czytanie i omawianie książek. Interesująca książka uczy, a równocześnie działa uspokajająco.
8. Rodzice powinni kontrolować czas wolny dziecka i pomagać mu w jego organizowaniu.
9. Całość oddziaływań wychowawczych w stosunku do dziecka nadpobudliwego wymaga od wszystkich członków rodziny bardzo dużo spokoju, cierpliwości i życzliwości oraz zrozumienia i konsekwencji.

 

Dopalacze- gdzie szukać pomocy

Jak podaje telewizja i prasa w ostatnim czasie dość często wystąpiły przypadki zatrucia dopalaczami /potoczna nazwa różnego rodzaju produktów zawierających substancje psychoaktywne, które nie znajdują się na liście środków kontrolowanych przez ustawę o przeciwdziałaniu narkomanii /. Sytuacja jest na tyle poważana, że władze oświatowe w tym Mazowiecki Kurator Oświaty apelują o zwrócenie uwagi na ten niezwykle ważny problem. Poniżej zamieszczamy list Mazowieckiego Wicekuratora Oświaty w tej sprawie…

Szanowni Państwo,

w ostatnim czasie odnotowano wiele przypadków zatruć narkotykami, tzw. dopalaczami. Do szpitali w całej Polsce trafiały osoby z ostrym zatruciem organizmu. W trosce o zdrowie młodych ludzi apeluję do Państwa o zwrócenie szczególnej uwagi uczniom pobierającym naukę w szkołach i placówkach na Państwa terenie na ryzyko, jakie niesie ze sobą zażywanie dopalaczy oraz innych substancji psychoaktywnych. Ostrzegajcie swoich uczniów, aby nie kupowali i nie zażywali takich środków.

Z pewnością zadajecie sobie Państwo pytania, jak możemy uchronić swoich podopiecznych przed zagrożeniami związanymi z używaniem tych niebezpiecznych substancji? Problem jest poważny i nie możemy go ignorować. Na prośbę Ministerstwa Edukacji Narodowej przekazuję listę numerów telefonów, pod którymi można szukać pomocy:

– 800 060 800 – bezpłatna, całodobowa infolinia Głównego Inspektora Sanitarnego,
116 111 – telefon Zaufania dla Dzieci i Młodzieży,
800 100 100 – telefon dla rodziców i nauczycieli w sprawach bezpieczeństwa dzieci,
800 12 12 12 – Dziecięcy Telefon Zaufania Rzecznika Praw Dziecka,
– 112 – jednolity numer alarmowy obowiązujący na terenie całej Unii Europejskiej.
Zwracam się do Państwa z gorącą prośbą o rozpowszechnienie tej informacji w Waszym środowisku, miejscowości, regionie, na stronach internetowych szkół i samorządów, aby trafiła do możliwie najszerszej grupy odbiorców. Szczególnie teraz, w okresie wakacji.

Szczegółowe informacje znajdziecie Państwo na stronie internetowej Ministerstwa Edukacji Narodowej pod linkiem: http://men.gov.pl/ministerstwo/informacje/dopalacze-gdzie-szukac-pomocy-najwazniejsze-numery-telefonow.html

 

Co każdy uczeń powinien wiedzieć o żywieniu i aktywności fizycznej

Co każdy rodzic powinien wiedzieć o żywieniu i aktywności fizycznej

 

Ja ciebie szanuję- czyli jak rozmawiać z nastolatkiem

Czego potrzebują dzieci

 

Artykuł ADHD dla rodziców.

By trudności wychowawczych było mniej.

Dieta dziecka w wieku szkolnym.

Dziecko z ADHD w szkole i przedszkolu.

Dziecko z autyzmem i zespołem aspergera w szkole i przedszkolu.

Moje dziecko idzie do szkoły.

Otyłość wśród dzieci i młodzieży szkolnej.

Zapobieganie reagowanie gry komputerowe.